คนเล่นเครื่องราง ตายไปแล้วครึ่งตัว สมัยที่ผมพึ่งหัดเล่นพระใหม่ๆ ก็มันจะได้ยินคำพูดประโยคต่างๆ ในวงการพระเครื่อง แต่ตอนนั้นที่เอะใจและติดใจมากก็คือคำว่า เล่นเครื่องรางตายไปแล้วครึ่งตัว แรกๆก็ไม่เข้าใจพอซักระยะเลยพอจะนึกออกว่ามันเป็นอย่างไร ซึ่งคำที่มักเจอสำหรับคนนิยมสะสมเครื่องลางอีกคำก็คือ “เล่นแค่ชอบ”

เนื่องด้วยเครื่องรางของขลัง รูปแบบการสร้างเป็นงานแฮนด์เมด เกจิอาจารย์แต่ละท่านก็มีรูปแบบและเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป เพราะทำด้วยมือเครื่องลาง แต่ละชิ้นในสมัยก่อนจะผ่านมือผู้สร้างแทบทั้งนั้น มันเลยเป็นเสน์หอย่างหนึ่งเลยทีเดียว แต่บางครั้งด้วยการสร้างของแต่ละชิ้น บางครั้งต่างวาระต่างเวลา ทำให้เนื้อหาหรือวัสดุที่สร้างอาจจะแตกต่างกันบ้าง ซึ่งก็มีเกจิอาจารย์หลายท่าน ที่สมัยก่อนสร้างออกมาแล้วรูปแบบจะคล้ายคลึงกันเลยทำให้อาจจะแยกแยะได้ยาก

เพราะฉะนั้นการเล่นเครื่องรางของขลัง จะต้องศึกษาข้อมูลประวัติพระเกจิอาจารย์ท่านนั้น กรรมวิธีการสร้างเอกลักษณ์ที่เป็นรูปแบบส่วนตัวกันก่อน ที่สำคัญคงต้องมีผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญที่จะคอยแนะนำ แต่อาจารย์ผู้สอนก็ต้องมีความจริงใจด้วย มิเช่นนั้นก็ลงเหวแน่นอน เปิดใจกว้างรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น และต้องมีความหนักแน่นไปในตัว และต้องรู้ว่าเราชอบเครื่องรางแบบไหน ชอบเล่นสายไหนจะได้ศึกษาได้ถูกทางและเป็นทีละอย่าง